In the land of the Red Dragon

And now in English

2005-08-25T19:11:00.000Z

It has been a while since my last post, I must admitt. It has even been a pretty long while since I announced that I would be keeping my blog in English from now on. If there are people still around who check in on this page than I`m grateful for your trust.

To be frank, I`m in a very bad holiday-mood. I get up, eat, read, do some little chores and before I know it I either doze off to wake around dinnertime or notice that it is dinnertime allready and doze off afterwards. After dinner, nothing much happens, but just some more reading untill it is time to go to sleep. I don`t know what causes this chain of events, but I just don`t seem to be able to tear myself away from it.

I know it is allright to spend some time recuperating and getting your bearings after spending half a year abroad, but this is getting ridiculous. I know I need to do so many things. I need to restart writing my master thesis, I need to get my administration in order, I need to get back my box of stuff that is still stranded in Lampeter. Yes, it is still stranded there. I haven`t been able to muster the energy to make even a simple phone-call. It`s that bad…

In the mean time though, I cleaned up, painted and decorated my new room here in Utrecht. It is finally almost what I want it to be. The dominating colours being orange, white and green. I even found a new desk right in my own street. It happens when you live in the inner-city and some rich folks inhabit an appartment block in the same street. I strained a muscle though heaving the heavy thing back home, into the backyard, up the roof and finally was able to shove it down my window into my room, but I must say, it was worth the effort now that it is in.

I had a great time going to various Larp-related things. A NPC-masterclass, helping out at BORN the introduction to Larp hosted by Cauldron my larp organisation and going to an event myself, being Dawn. It was remarkable in more than one way. I found that I can have just plain and simple fun without asking to many questions and I found out that I can still feel some of the power I found while in Wales. It sound rather new-age and I`m rather reluctant to give in to things I cannot explain. I`ve found it hard to believe in anything all my life, but I did notice that by actually assuming the role of a Barbarian Shaman, it became easier to slip into the meditative trance that led me to recontact the power-animal I saw at the Glastonburry festival. I do not know wether it is just my thought processes seeing what I think I should be seeing, or wether it is something else, or more but it hardly matters really. I ‘awoke’ with the notion that I might as well just enjoy the game instead of try and solve the game and that was just what I needed to hear. I find it strange… I cannot explain it…. so being me I will forever question it; adding it to the heap of unanswered questions.

Yes, unanswered questions. I do have a lot of them. I will never ever be able to answer any of them and being inquisitive by nature and a ponderer doesn`t help. I think you all know the big questions so I won`t bother by putting them down again. I can see now how it must be comforting to have faith. I noticed it allready on Caldey Island and many times before and after that. I just became aware of it fully when there was nothing else to do. It is hard to search for faith. I know I will always be having doubts about everything, but I do believe that while I was on that remote Island I thouched upon the very foundations of what I can believe in. The borders of where I allow my thoughts to go before I recall them in fear of having them slip over the proverbial edge of the world and see them spinning away into sheer madness.
It cannot be easy for the people close to me, especially my girlfriend to have a boyfriend like me. To have someone who can never ever fully trust in himself and have absolute faith in what the future may bring. I know it isn`t really fair, but I cannot understand the nature of love, I do not know what it is and if what I`m feeling is ‘it’, or if there should be something more and something more profound. Like I said, I`m stuck with eternal questions, the curse of an inquisitive mind. Perhaps I should just buckle up sit back and enjoy the ride, but I do know that before too long I will start wondering who`s driving.

... heen en weer

2005-06-12T11:46:00.000Z

Ik heb veel gereisd de afgelopen tijd. Na m`n verblijf van een week in een andere tijd en ruimte op Caldey eiland was de terugkomst in Lampeter enigszins vreemd. Opeens barstte het kleine dorp uit z`n voegen van de mensen. Bekenden en onbekenden wervelden door elkaar heen en het was alsof ik me in een grote stad bevond; eventjes dan. De routine sloop al snel weer terug in mijn handelen en Lampyland was weer gewoon Lampyland, zoals het hoort.

Al vrij vlug na aankomst in Lampeter de reis ondernomen terug naar Nederland. Ik had gehoopt alle Erasmus papieren mee te nemen en in orde te hebben, maar helaas werkte de Lampeter bureaucratie net een dag trager als ik had ingepland. Een halve maand voor een handtekening is blijkbaar toch te kort dag. Gelukkig lijkt nu alles in orde te zijn en de papiere zijn (met handtekening ontvangst) eindelijk op weg naar Bureau Buitenland. Ze willen ze voor 1 juli hebben en aangezien m`n vlucht terug de 29e is, ga ik het er niet op gokken dat ik de 30e al in enige toestand ben om papierwerk te verrichten; niet na Glastonburry.

In Nederland was alles op een vreemde manier opmerkelijk stabiel gebleven. Ja, er waren dingen veranderd, maar ik had niet de indruk dat er grote aardverschuivingen plaats gevonden hadden. Wat was het vreemd om me weer in een heel bekende situatie te bevinden, maar er anders op te reageren. Een deel van de Lampeter apathy was met me mee gereisd en misschien is dat wel goed voor iemand die anders altijd probeert zo veel mogelijk dingen te doen in zo weinig mogelijk tijd. Tien dagen Nederland, veel vrienden weer terug gezien, maar veel ook nog niet helaas. De efteling bezocht en een paar goede dagen doorgebracht met `rommelen`; dat wil zeggen rondhangen en films kijken, computeren en zelfs een heel klein beetje studeren. Ik kan het toch niet laten... Volgende maand alweer ben ik terug en ik ben van plan om dan de tuin en de gerestaureerde open haard te gebruiken om alle trouwe Blog-lezers in mijn tuin te kunnen ontvangen voor een bbq. De precieze details zullen later nog wel volgen. Het plan is er in ieder geval.

Naast Nederland ook nog een uitstapje gemaakt naar de wereld van Chae`dor. Cauldron`s vijfede shadowrifts was in mijn ogen ontzettend geslaagd. Afgezien van de pijn en beurse plekken die sommigen overhielden van te enthousiaste spelers en of monsters. Ik ga er maar vanuit dat iedereen z`n best doet om zo goed en zo veilig mogelijk te vechten.

In nederland ook nog onder vuur genomen door m`n begeleiders aldaar. Het begin had een beetje weg van een kruisverhoor, maar gaandeweg het gesprek werd het wat aangenamer. Het gesprek met m`n begeleider hier had ongeveer dezelfde toon. "Je moet niet zo tevreden zijn met wat ik schrijf, want het is helemaal niet zo goed." en "Als je nu eens gewoon doet wat we je zeggen te doen dan zou het een stuk sneller en gemakkelijker gaan."

Urmm... pardon? Het heeft me genoeg tijd en moeite gekost om trots te zijn met waar ik ben en wat ik schrijf en nu krijg ik dit op m`n brood? Wellicht schemert dat door in wat ik schrijf en wellicht is dat niet helemaal het toonbeeld van de "Scholar", maar waarom zou ik iets inleveren en er niet tevreden mee zijn, het bij voorbaat al afkraken? Ik weet donders goed dat er altijd ruimte is voor verbeteringen, maar dat wil niet zeggen dat ik niet tevreden ben met wat ik schrijf omdat dat op het moment dat ik het inlever voor de tijd en moeite die ik er in heb kunnen steken het beste is wat ik heb kunnen produceren.

En dan dat ik gewoon moet doen wat men mij zegt te doen... hoe rijmt dat zich met een kritische geest? Er is mij altijd voorgehouden dat een academicus vragen stelt en nu moet ik opeens orders gaan opvolgen alsof me niet geleerd is voor mezelf te denken? Is het verkeerd om de werkwijze van je begeleiders in twijfel te trekken en eerst te zien of het wel werkt voor jou? Het zijn toch adviezen, waarom moet ik ze dan behandelen als orders? Ja, het kan best zijn dat het beter werkt, maar daar kom ik dan toch vanzelf wel achter of niet dan? Het kost me tijd, maar het is mijn tijd. Daarbij als ik niet zo koppig was geweest, was ik nu niet in Lampeter geweest en was ik braaf thuis een scriptie aan het schrijven en het onderzoek aan het doen waarvan men wil dat ik het doe in plaats van mijn eigen interesses te volgen. In zoverre zie ik niets verkeerds aan een redelijke mate van koppigheid.

Ik betwijfel niet dat ze enkel het beste met me voor hebben hoor. De gesprekken helpen me meestal echt weer een stap verder, maar soms snap ik niet helemaal wat ze nu precies van me willen. Gelukkig eindigde het gesprek met Dr. Wooding op een positieve toon. Ik had in het gesprek laten horen dat ik verder was dan wat mijn schrijfsels deden vermoeden. Ik weet niet of dat een compliment was voor de wijze waarop ik de dingen doorgedacht heb, of een kritiek waarop ik mijn gedachten in schrijfvorm weet te gieten in een vreemde taal. Soms heb ik het vermoeden dat men voor het gemak even vergeet dat engels niet mijn moedertaal is, omdat ik het blijkbaar goed genoeg spreek.

Aaargh, heen en weer geslingerd te worden tussen hier en daar, doe dit en doe dat, denk kritisch en doe wat ze zeggen. De grote worsteling is niet met moeilijk te doorgronden bronnenmateriaal, nee de grotere worsteling is met wat 'men' eigenlijk van je wil en in hoeverre je daar je eigen ding in kunt doen.

Vraagje: zou jij naar Jeruzalem willen reizen op een middeleeuwse TO-kaart?
http://www.eaudrey.com/myth/Places/images/t-o%20diagram.gif

Foto`s 2

2005-06-02T20:01:00.000Z

Er zijn weer foto`s online te bewonderen!

http://www.warande.net/~mweerh/Waleslarp

en:

http://www.warande.net/~mweerh/Christian2

en ook nog foto`s van m`n laatste larp-avontuur op shadowrifts:

http://www.warande.net/~mweerh/Shadowrifts5/

en via de website van Cauldron zelf natuurlijk:

http://cauldron.bene.ws/FrameWork800x600/frameset.php?page=fotos&main=Shadowrifts%20V&selected=0

Veel plezier ermee!

Caldey Island

2005-06-01T14:31:00.000Z

Hier wat stukken uit m`n logboek dat ik bijhield op Caldey Island.

Caldey Island is een eiland voor de zuidkust van Wales vlak bij Tenbey. Het eiland wordt momenteel bewoond door Cistercienzer monnikken die zich gespecialiseerd hebben in bidden en de productie van chocola en parfum. Hier vind je meer informatie over Caldey zelf en wat mooie plaatjes. http://www.caldey-island.co.uk/ Het logboek is helaas voor de Nederlandse lezers geschreven in het engels, omdat ik het dien in te leveren als onderdeel van een cursus die ik hier volg; mijn excuses voor het ongemak. Stukken die ik geknipt heb zijn aangegeven met (...). M`n Caldey Journal is erg persoonlijk. Ik heb alleen die dingen geknipt die betrekking hebben op andere personen of die net iets te persoonlijk waren om op het internet te publiceren. Ik realiseer me dat ik me hiermee erg kwetsbaar opstel, maar aan de andere kant denk ik dat dit blootgeven onderdeel is van het onderhouden van een weblog. Hoe dan ook. Hier zijn grote brokken Caldey Journal.

--------

Caldey 9/5/2005

We leave Lampeter in a van. A group of individuals who knows close to nothing of eachother. The only thing we seem to have in common is our destination; Caldey Island. We drive down to Tenby where we have to wait a while before a boat takes us to Caldey itself. I take the time to climb the nearby castle hill. I want to see the island before it sees me. After all the stories I’ve heard of how a trip to Caldey is a life-changing experience I want to know as best as I can what I’m getting myself into. From a distance Caldey Island seems like a lurking predator, lying low in the water, waiting for any hapless soul to come to close and be devoured, chewed upon and spit out again into the world, changed forever. I’m not quite sure if I even want to change. Still I’m going. Once more curiosity drives me out into the unknown.

On the boat over to Caldey the island seems to grow even more vicious, but I have decided to come and I am not turning back now. Even if I would hate it, it would still be a great experience. No matter what would happen, it will never be a waste of time. I got to know some of my travel companions a little bit and it is indeed a very mixed group. Each and every one of them has their own interesting stories to tell and their own private reasons for going to Caldey. It will be interesting at the least.

Once I set foot ashore and am greeted by the guest-master Father Sennan, I feel an inexplicable calm. It is as if the savage monster had only been a disguise for a friendly shepherd dog. Even the ducks in their happy little ponds have nothing to fear on this island and keep quacking away at every visitor that might give them a bit of bread. I still don't let go of all my reserve though. This is my first day here and I reckon the island is probably just at its best behavior, just waiting to lash out in some unforeseen but fatal way.

However, the sea is calm the people more than friendly and all seems to go exceedingly well. Soon, however, I am leaving the peace and quiet behind me again and make straight for the spot on the map that is marked 'dangerous cliffs' near the Caldey lighthouse. It is great to be up there and feel the wind blow through my mind. This is the holiness I had expected, not the chocolate box monastery down in the village where the air is thick and cultivated. I feel much more at ease here at the cliffs. It is what Dr. Wooding calls indeed one of those rare thin places. I feel the wind about me, how it revives me from the depths of research and from the books I have been reading. Out here I am in tune with the elements again. I feel I can look at my studies and my daily life from a distance and evaluate them more or less objectively. The cliffs, seagulls, skylarks and the wind all give me a sense of eternity. The timelessness of a natural place, a holy place outside of regular time is forming the backdrop for a sacred journey.

On my return, the old Priory only enhanced the feeling of thinness. Being there on my own it is as if I can almost touch history. I go in and light a candle; not believing in its saving powers, but as a tribute and as an act of remembrance to those who do believe, my mother and my grandmother in particular. It is also a sign of respect for the spirits of old which I feel dwell in such ancient places. It all seems to add up at this point. Timelessness and holiness go hand in hand but I haven't figured out how and I wonder if I ever will.

Coming from the cliffs and the Old Priory, I am a little disappointed by Compline in the monastery church. It doesn't have that poignant aura of holiness as much as I felt at the cliffs. It is only the monks themselves who are able to transfer some of their religious feelings to me and the repetition of their voices create an echo of what I have experienced on the cliffs and at the Old Priory. It is them that make the abbey church holy and timeless. Their devotion is at the same time cultivated as ancient and timeless. The mixture of these elements gives the office its charm and meaning.

At the end of the first day I wonder what all this has to do with me. What is it about this island, or about islands in general that make them thin places, holy places? What part of this is going to change me and how? What is the significance of living on an island to your view of the mainland? I can only try and find the answers to these questions through experiencing as much as I can of Caldey Island life. I wonder what's going to happen, but I think my reason for being here can best be summed up by a phrase which has led me in to no small number of interesting experiences; I wonder what will happen if…

Caldey 10/5/2005

The Cistercian values contain a necessity for solitude; imitating Christ in the desert and the early desert fathers. The exterior solitude of remote or desert places provides the foundation for a deeper interior solitude that allows the monk to deepen and strengthen his relationship with God. In his ultimate solitude the monk is completely abandoned to God. This strikes me as I hear Brother David talk about the Cistercian origins and values. Be still, be there and be nothing, are the three essential bee’s for a Cistercian monk. Yes, this is more easily said then done.

This second day on Caldey Island and already the place seems familiar and I can feel a certain attachment. I enjoy myself most along the beach, at the lighthouse with its magnificent cliffs and in the windswept fields. I start to greet the animals as if they are old friends. The seagulls come in massive numbers and seem an intrusion from the mainland, but this is more their place than mine. In fact I am the intruder here. I am out near the island of St. Margaret when I come upon the lord of the fields and his ladies. A stare down with the bull freezes us both for a couple of seconds that seem to stretch into eternity, but then the bull loses interest in me and walks away, sniffing diminutively and mooing his harem to follow. Apparently we have come to an agreement, one with which I so not fully understand but with which I am quite happy I must say.

I am still trying to find my place in this little world while at the same time trying to trace down the exterior solitude the first pilgrim saints must have experienced when they first came here. By going on my long walks I Hope to create some interior solitude as well so that I can take some of Caldey's peaceful atmosphere home with me when I leave. I do hope that I can manage to maintain some of the simplicity of the Cistercian life and implement it in my own. Perhaps it can be done through simple reflection. I never was one to pray or to put my faith in an ever present and meddling God. I always trust in what my own conscience tells me to be wrong and right and like to think that so far I have managed quite well. I will give reflection and meditations a try. I have done so in the past, but was never able to sustain it for very long.

Brother David refers to balance. There needs to be a balance between study, prayer and work. I found that to be very true. Everything in good measure, but I do miss the actual working part on this monastic experience. I expected to have to do some kind of manual work as well, but it seems that as a guest you only have to do the studying and the contemplating parts. Fine, but after a week I probably want to be doing something constructive again. I know myself well enough to get dissatisfied if nothing visible comes out of my hands for any length of time. I do think the system the Cistercians use makes sense, but you will have to do it all study, prayer and work for it to be effective. I do not agree with the extremity they devote to prayer and I do not have the faith they do, but if the praying part is determined by once personal faith and can be substituted by meditation and reflections, I think it could work rather well as a way of life ‘out in the world’.

Caldey 11/5/2005

Aelred of Rivaulx wrote 'the Mirror of Charity'. It provides a deliberate exaggeration as a model to follow or to aspire to. I feel like that about the monks of Caldey Island. Their faith and their extreme devotion seem like a deliberate exaggeration of how any other Christian would lead a good Christian life. They provide a model for the rest to follow and praying elite for those who need their comfort. Love, Aelred wrote, is divided into three categories; love of self, love of neighbour and love of God. All three of them need to be working together.

(...)

In his lecture Dr. Wooding refers to the early stages of monasticism as a peripheral activity. Caldey Island certainly seems remote, but then again, it may not have been much further away to the early medieval traveler as the next village. However, instead of a village it was a cloister, a little patch of the kingdom of heaven trying to stand its ground on the deserts of this earth. It is one of the places that has a thinness to it that makes one aware of the presence of more powerful entities than humanity; the elements, demons or God, all are felt more present in the desert. Yet still, all monasteries that figure in our sources seem awfully well connected for places of peripheral activity. They may have started as peripheral places, but their importance transformed the periphery into the centre, or so it seems.

This morning my day starts extremely early; 3.00h walking through the darkness of Caldey under a moonlit and star bright sky. It is magnificent, I love every minute of that little stroll in the darkness on my way to Vigil, and the office itself is almost anti-climatic. I still think that Vigil is the timeliest of all the offices. It really marks the watershed between night and day and the knowledge that somewhere in the middle of the night, people are up and about caring for those who cannot sleep, are ill or depressed is very comforting. I know they will never be able to physically intervene, but the knowledge that some-one, somewhere is awake and caring is all it takes really. I can see why people find the monastic life important and are even willing to devote their entire life to it.

(...)

One quote from one of Brother David’s poems particularly comes to mind; “Living in two worlds until both become one.” That’s what I have been doing for a while. I have been dividing my life up in small partitions that have little to do with each other. I have a life with my old high school friends and family back home, I’ve got a life in Utrecht and everyone I met during my time as a student and now I also have a life as a Lampeter student. How many worlds can there be to live in? I think it is time to set aside the safety of always having a separate world to fall back on and try to create one in which I can live completely by merging all three lives into one. Monks do go out into a whole different world all of their own, leaving their old world radically behind them, but still maintain some connection to it. There is something to be said for the bravery of having but one world.

Caldey 12/5/2005

Brother David’s second lecture on friendship leaves me thinking of old friends back home. I haven’t seen them in a while, but I must remember to put some effort into maintaining their friendship. It is hard work at times, but it is also very rewarding. I hope it will be true that meeting old friends after a while is like they never even left the room.

Today we had our first lecture of brother Gildas. I have heard a lot about him before meeting him. I wasn’t disappointed. It is strange to hear him talk about the monastic life. I know that monks are just like ‘normal’ men despite their robes and devotion, but it is good to hear it confirmed first hand by a monk himself.

Caldey 13/5/2005

I walk to the vigil again under a splendid night’s sky filled with stars. I am almost reluctant to go into church. You can hear the wind has picked up. During the vigil itself I am distracted by thoughts on the violence of the texts of the psalms and even the peaceful voices of the monks can do nothing to conceal their viciousness. It reminds me of the phrase brother Gildas used that monks are soldiers of Christ; the psalms are fit for soldiers indeed.

(...)

When I am about to fall asleep, my alarm clock calls for Laud and Mass, but I am so tired by then that I turn it off and sleep till breakfast, plagued by strange dreams of high school torments and schoolteachers unforgiven. It is strange to hear Huw say the next day that: “Forgiveness is remembering with love.” I think he’s right, but it takes more than willpower to do just that, even for the little trespasses against us. It is not that I am unforgiving; I’ve only become more conscious of the effort it takes.

I found that a lot of the monastic praying techniques are similar to meditation practices used in other cultures. The crucial thing that makes all the difference is the focus monks use. However, I am still hesitant to choose any focus. I do not commit myself easily to something I do not know in minute detail. I want to know before I can believe, but then again faith has little to do with knowledge. It is said that we do not choose God, but that God chooses us. Until I know more, I am reluctant to choose, or allow myself to be chosen.

Whatever god is perceivable on this island I do not know, but the term thin-place keeps re-occurring in my mind. The wind sweeps up the waves that crash against the jagged red limestone cliffs at the lighthouse and the piercing voices of the seagulls echo against the blue and gray sky. By now I have walked the breadth and width of this island, but I feel I can never be wholly at peace here. There is a solitude that I would like to integrate more thoroughly into my personality but I know that my place is in the world where more things happen and life is ever-changing and ever in motion. I am restless, too restless for a peaceful little island such as this. I can only see this island as a way-station; a place to rest and recharge for a few days. I simply know that my place is not here.

Thoughts keep tumbling through my head. I find myself thinking I am ready to leave. I’ve seen the monks, the island and the tiny little village. I am even a little angry. If I was a monk where-ever I am and whatever I was doing, I would have to drop it and get back to church. I so enjoy just sitting at the cliffs watching the waves. It is the wild things on this island that recharge me, not the cultured tranquility of the village pond and the offices. I am angry and defiant of the things humans have created and the way in which they have imposed their will upon the land. I seem to be the only one who feels this way of our group. Maybe it is because I am still young. The rest seems perfectly happy to doze off in a rhythmic cycle of sleep, prayers, meals and contemplation. Being alone with the elements I find far more uplifting and far more powerful than tranquility and rhythmic devotion. It is outdoors that I experience something of the thin-ness of which Dr. Wooding spoke earlier.

That night I go out. I am as restless as the sea surrounding the island. I take a torch and follow my feet up to the Calvary. Shining my light at the wooden Christ I wish it would be as easy to shine a light of knowledge on the face of the Christian God. Questions storm through my head as the black shape of the seagulls in the storm wind at the strand. To know God you need both Love and Reason; I wonder which of them I’m lacking.

(...)

When I come up to the old priory I notice that tonight my feet seem to drag me to abandoned places. I think I’m trying to find a sense of eternity there, or a resigned-ness to the bashing impetus of time itself which my restless mind is lacking. I feel very uncomfortable, walking the old road up to the Old Priory. Without knowing it, I take the exact same route as the apparition the inhabitants call ‘the black monk’. I hear his story the following day from brother Gildas, but it feels as if ‘the black monk’ is with me every step of the road until I force myself over the threshold into the Old Priory.

Sitting there I write in my journal again. Why do monks do what they do? Christianity boils down to this doesn’t it? “Love your neighbour as you love yourself.” I take that as a guideline and leave the rest simply up to the voice of my conscience. I live within the confines of my own personal morality in which Jesus is a mortal man and an influential teacher and in which God is a possibility. There has to be some force, some source, some origin of all that we see around us; you might as well call it a god. Such are the walls of my inner enclosure, the confines of my heart which I am exploring through solitude and contemplation because there is little else to do.

Caldey 14/5/2005

Coming up to the Calvary today I see the wooden image of the crucified Christ again. It seems that my stay at this island is all leading up to a formulation of things I already know but have never fully worded. When it comes to faith, this is what I think I can believe in.
I do love the world around me with all that lives. I like what I am and where I am at this point in my life. I do my best to live the thought of loving your neighbour. I do believe that this wonderful universe has an origin and an ending. I do believe that there is a source, a force responsible for all this which you might call a god. The process of evolution, free will and change are inherent in the creative forces of this universe. Furthermore I do believe that there was an impressive man named Jesus who managed to attract a large amount of followers with his message to “love the father, the creator of this universe and love everything in it, yourself and your neighbour as yourself.” According to me, religion could very well do without all the rest. It is not much of a ‘confessio’, but it is mine, a personal view, a private mysticism if you will and now for the first time it is actually written down.

Looking out over the sea, I notice that it is as smooth as the village pond next to the gift shop. It seems as if my mood has followed the turmoil of the sea, or vice versa. I find it strangely appropriate to see inner turmoil reflected in the elements and the elements reflected in inner turmoil.

Caldey 15/5/2005

There are no lectures today. It is Sunday and the last day on Caldey island. I take the time to go to as many of the offices as possible and I have peace with it. Despite that I am brought up as a Roman Catholic I can now perceive it as an interesting cultural phenomenon. I can sense that it has meaning for the people around me and I feel the communal atmosphere that is important in everyone’s life, but I know that I am witnessing a ritual that has little to do with the things I believe in. I’ve found my own personal faith in a way on an island wholly involved in Christianity. Because of that I decide not to receive communion. Not out of defiance, but out of a self-affirmation of what I now believe in. It is a separation rite for me, although it was odd to feel the disconnection with the community made direct.

Back at the Guesthouse we are asked to reflect again on the concepts of Sacred Time, Sacred Space and Sacred Journey. These things keep reoccurring in my own personal experiences on this island I guess. I have discovered that Sacred Spaces to me are those places largely untouched by human will and hands or those places that are alone and abandoned and exude an air of eternity because of it. At places like that there seems to be no time and every second spent there is in a way suspended in Sacred Time as well as in Sacred Space. It is probably the same thing the monks experience in their cloister and in their daily routine of prayer. God is by them perceived as being outside of time, so the closest any living being can come to God outside of time is to create the idea of timelessness through repetition, endless repetition. I can see Caldey as such a consciously constructed timeless void in which it is as easy to see St. Samson land as it is to see an UFO. Past, present and future seem to have little meaning here. To me however, the peripheral cliffs, seaside and rocks have a more natural timelessness and sacred pull.

I realize now that I have answered different questions than those with which I came here. The academic made way for a personal internal Sacred Journey that turned this trip in an exterior Sacred Journey as well. I didn’t know I set out to answer questions of this magnitude, but it happened nonetheless and I do not think it would have happened soon if I hadn’t undertaken this journey. I am grateful for this opportunity and I think I understand monasticism a little better now, but I still think I need to follow a different road. A road which I see a little bit clearer now, because this opportunity has forced me to sit and think things through to their natural conclusions.

Lampeter 16/5/2005

Coming back from Caldey we go through the busy streets of Tenbey. I think I understand where part of the stress and strain of daily life is coming from now. There are too many people, occupying too little space. Everyone needs room to roam and not worry about unknown circumstances. Every single person on the street is an unknown factor. The more there are, the more you need to be aware of them and the more stress is involved. Ecologically, cramping too many people in a too small area is also a strain and stress on the environment. I do not know a solution for this problem, but the more I think about it, the more it seems to be one of the big challenges of the future; how to sustain ourselves in a world that is unable to sustain all of us living as we westerners do nowadays? Now that I have been to an island that offers a little room to roam and whose community does not seem to overstretch the limits of sustainability and know-ability I notice how much peace it can bring and how it immediately reduces stress and anxieties on both the individual and on the environment at large. I think I have found something to strive towards as well; an ecologically sustainable way of life while taking with me my now articulated view of what I believe in.

When I left they said Caldey Island would change me. It did, but not in a bad way. It made me more conscious of my own thoughts and ideals and it created a way-station so that I could review and recharge myself to better understand where I am coming from and where I intend to go. Overall it has been a valuable experience to walk within the confines of my heart. I think I understand monasticism a little better now, but more importantly I think I understand myself a little better after this week.

Verjaardag, verkiezingen en wat een capibara is...

2005-05-06T15:06:00.000Z

Alweer heb ik afgelopen 27e april m`n verjaardag stilletjes aan me voorbij proberen te laten glippen. Toch waren er een aantal mensen die zich herinnerden dat ik die dag wat te vieren had. Een aantal kaarten was het gevolg, waarvoor dank! Het stil houden van m`n verjaardag was deze keer een bewuste keus. Wie uit te nodigen en wat te doen als je je verjaardag viert temidden van mensen die je eigenlijk pas een paar maanden kent? Ach, het zou best leuk geweest kunnen zijn, maar ik wist ook wel dat als ik het zou vieren de voornaamste gasten op m`n feestje nostalgie en heimwee zouden zijn. Die heb ik nu dus ook mooi omzeild. Ik vier wel weer een feestje als ik weer in Nederland ben en blijkt dat ik nog steeds een kamer heb.

Ja, m`n mooie kamer in dat prachtige huisje aan de nieuwegracht. Het dreigt me ontnomen te worden door de laaghartige bureaucratie van de SSH. Het blijkt dat doorverhuizen terwijl je in het buitenland zit niet mogelijk is volgens hun regeltjes. Niet dat ze me daar op wezen op het moment dat ik vertrok en volgens mij staat het ook nergens vermeld. Als ik het gelezen had, zou ik het me vast wel herinnerd hebben, toch? Dat zijn nu eenmaal van die dingen die je niet snel over het hoofd ziet. Stomme SSH, los je eigen puzzels op en begin daarna eens met het lastig vallen van studenten die zich niet of nauwelijks kunnen verweren vanuit het verre buitenland: BASTAARDEN! Zo dat lucht op... een beetje. Gelukkig wordt er al actie ondernomen door de huidige bewoners van de Nieuwe Grach 153 en daarvoor ben ik erg dankbaar. Een dik applaus voor Luco en Willemieke die zich bezig houden met de gehele SSH-rommel.

Vorige week kreeg ik een mooi verjaardagscadeau; m`n vriendinnetje op bezoek! Ja ik weet het is de tweede keer, maar dat maakt het niet minder leuk. Een aantal mooie wandelingen gemaakt door de omgeving waarvan de foto-link binnenkort weer in dit blog te vinden zal zijn. De meest avontuurlijke wandeling hadden we tot het laatst bewaard. Het had te maken met een aantal uren ploeteren in de regen, ploeteren door een beekbedding, ploeteren heuvelopwaarts, ploeteren tegen hellingen op, verdwalen en plots een vee-vernietigingscentrale ontdekken en uiteindelijk helemaal doorweekt maar besluiten om dwars door de weilanden naar beneden de weg te zoeken omdat het pad kwijt is en we eigenlijk toch wel graag weer terug naar huis wilden. Onder weg wel weer een hele hoop mooie dingen gezien, waaronder graspiepers, kneutjes en twee veldleeuweriken. Ik begin zelfs de meest algemene vogeldeuntjes te herkennen dankzij de cd`s met vogelgeluiden die Marieke me gestuurd had.

Na haar vertrek heb ik een aantal dagen volledig op m`n studie gestort en het resultaat is dat ik nu precies denk te weten waar ik mee bezig ben. Veel van de boeken die ik gelezen heb, heb ik weten om te werken tot een tien-pagina langen literatuur weergave. Toch is die nog lang niet volledig, maar ik hoop in ieder geval wel dat m`n begeleiders nu iets meer tevreden zijn over m`n voortgang. Ik ben in ieder geval wel een stukje vrolijker omdat ik nu het gevoel heb eindelijk iets geproduceerd te hebben dat er warempel academisch aanvaardbaar uitziet.

Gisteren waren er landelijke verkiezingen in Groot-Britannie. Waarschijnlijk hebben jullie daar ook wel iets van meegekregen. Blair gaat een derde termijn in, maar de macht van Labour is danig aangetast. Ik heb de verkiezingen gekeken met een aantal vrienden van hier en het leek hen een uitstekend idee om Nederland voor de tweede keer uit te nodigen om Engeland te veroveren. Willem van Oranje ging ons reeds voor, dus een precedent is er reeds. Het houdt voor de Britten in dat Soft-drugs gedoogd wordt, dat ze eindelijk het logische kiesstelsel van evenredige vertegenwoordiging krijgen en dat ze bestuurd worden door een land dat in hun ogen gekenmerkt wordt door een paradijselijke nuchterheid, logica, netheid, en ordelijkheid. Ik heb ze stilletjes grinnekend zo veel mogelijk in hun waan gelaten...

Ach en dan is er nog de kwestie met de Erasmus papieren. Ik heb een eerste poging ondernomen om de nodige stempels en handtekeningen te verkrijgen. Ik weet dat ze pas op 1 juli in Nederland bij Bureau Buitenland moeten zijn, maar ik heb ondertussen de bureaucratie hier leren kennen. De 17e kan ik terugkomen en dan hebben ze waarschijnlijk uitgezocht bij wie ik moet zijn en wat het ook al weer was een "Postgraduate Erasmus Free Mover" student. Zie hiervoor ook m`n eerdere tirade in de blogpost "Postgraduate Erasmus?"

Tenslotte nog dit. Een Capibara is een fors formaat cavia op hondepoten. Zie de volgende foto waar een ontsnapt exemplaar toevallig werd vastgelegd door de huisfotograaf van warande 35. Het is het beestje beneden in beeld... :-P http://www.warande.net/~mweerh/Marieke/poesiebara.jpg

Paasvakantie

2005-04-22T15:15:00.000Z

Het is vreemd om te zien hoe de campus haar oude leven weer oppakt na de vakantie. Iedereen is terug en na de leegte van de paasvakantie met haar volledige exodus lijkt de campus nu zowaar een levende gemeenschap.

Nu het weer verbeterd brengen veel studenten hun leestijd door aan de oever van het riviertje alhier. Er zijn regelmatige, volgens mij volstrekt illegale, bbq`s en het sociale leven heeft weer een aanvang genomen, hoezee!

Gesprek van de afgelopen dagen hier is het nieuws van de nieuwe paus Benedictus XVI, de voormalige kardinaal Ratzinger. Persoonlijk geeft de man me de kriebels, net als veel van zijn uitspraken toen hij nog kardinaal was, maar sinds zijn benoeming tot Paus lijkt hij een wat gematigder toon aan te slaan. Of dat zo blijft en wat er gaat gebeuren in Rome nu de katholieke kerk een nieuw hoofd weet ik niet, maar het lijkt erop alsof het oeroude conservatieve bolwerk stug doorgaat op de ingeslagen weg.

Wat betreft mijn scriptie ben ik weer een klein stapje verder. Ik heb geprobeerd om me volgens de aanwijzingen van m`n scriptiebegeleider hier eerst te richten op een Literary survey waarin ik onderzoek wat er tot nu toe over mijn onderwerp geschreven is, maar ik kwam tot de conclusie dat ik dan eerst exact moet weten wat mijn onderwerp precies is. Toen ik dat digitaal aan het uitwerken was en min of meer m`n gedachtes op het witte scherm aan het werpen was, leek het geheel aan bespiegelingen zodanig op een voorlopige introductie dat ik dat er dan ook maar van gemaakt heb. Ik hoop nu alleen dat m`n begeleiders het eens zijn met de koers die ik ben ingeslagen. Ik vraag me af of het normaal is om eerst een blok lang te pruttelen en vanalles te lezen voordat je eindelijk een beetje weet wat je wil met je scriptie. Langzaam komt het moment dichterbij dat ik toch echt moet gaan produceren. Ik wacht vol spanning op de reactie op wat ik nu noem een erg voorlopige intro.

Een nieuwe ontdekking; ze hebben hier iets dat ontzettend lijkt op peperkoek. Ze noemen het typisch Welsh en het heet Bara Brith, oftewel Bara Brood. Nu weten we eindelijk ook waarom er in heel Groot-Britannie geen Capibara meer te vinden is. :-)

Salmiak en Stroopwafels

2005-04-05T20:31:00.000Z

Ik dacht dat ik vier weken vakantie had. Niets blijkt minder waar. Tijdens de paasvakantie zijn hier in de Lampeter de zogenaamde Residentials gepland. Dat zijn korte intensieve werkdagen voor studenten die thuis studeren en vervolgens drie dagen per blok of per jaar in Lampeter aanwezig zijn om lessen te volgen en met hun persoonlijke begeleiders te overleggen. Deze week zijn Celtic Christianity en Church History aan de beurt waardoor ik me rot ren van de ene zaal naar de andere en meer lessen per dag volg dan ik in al die jaren in Utrecht ooit gedaan heb.

Daarnaast is mijn scriptie begeleider alhier, Jonathan Wooding, ook weer op de Universiteit en heb ik mijn eerste kleine brokjes scriptie terug gekregen. Grote revisies zijn noodzakelijk, maar het is in ieder geval een heel klein beetje onderweg.

Dat allemaal op studie-gebied sinds ik terug ben van vier dagen Monsteren op een Larp hier in de UK. Erg verhelderend om te zien dat Larpen hier en Larpen in NL eigenlijk niet zo heel veel verschilt. Dezelfde 'soort' mensen, dezelfde chaos, dezelfde 'soort' karakters en eigenlijk ook een tot op zekere hoogte dezelfde stijl van een event runnen. Ik heb gelijk de gelegenheid ten baat genomen om eens in hun weekend-structuur, plots en zijplots te duiken en de regels door te spitten ter vergelijking voor Raganorck-larp als ik weer terug ben.

Veel belangrijkere gebeurtenissen dan hier in Lampeter zelf, zijn voorgevallen in Nederland. He DraCo-toneelstuk is opgevoerd en ik voelde me vreemd ontheemd om mijn commissie, zoals ik het voel, bezig te zien en glansrijk te zien slagen zonder mij. Als een kindje dat zijn eerste stapjes alleen zet. Na het zien van de foto`s werd ik overvallen door een vreemde mengeling van trots, nostalgie, een vleugje heimwee, maar ook enorm veel vreugde vanwege het succes en de groei die de DraC0 heeft doorgemaakt van een wild plan op een stoffige UHSK-kamer tot nu al het vierde toneelstuk op rij en het derde onder volledige eigen productie en regie.

Daarnaast was ik maar wat blij dat ik in staat was om te bellen naar Mariekes mobiel op de dag van Stefan`s bruiloft. Nogmaals van harte gefeliciteerd en ik hoop dat jullie heel gelukkig mogen worden. Vanaf en afstand is het bijna onwezenlijk om alle veranderingen bij te houden die plaatsvinden in Nederland. Het lijkt zo ver weg, maar dankzij allerhande communicatie middelen kan ik toch nog een klein beetje op de hoogte blijven. (Ik ben nu eenmaal van nature uitermate nieuwsgierig...)

Ik heb mijn vriendengroepje hier getracteerd op de Salmiakbollen en stroopwafels die ik aantrof in Paulien`s Survival-kit for Homesick students. De stroopwafels bleven vrijwel onaangeroerd. Ze stelden zich waarschijnlijk allerlei walgelijke smaken voor na de salmiakballen. Quote: "No thank you, I don`t think I want any more of that weird Dutch-stuff" End-Quote. Dat houdt in dat ik de Stroopwafels dus helemaal zelf kan oppeuzelen! Moehaha!

De lente begint hier langzaam door te dringen. De bomen beginnen uit te lopen, de narcissen staan in bloei langs het eeuwig voortkabbelende riviertje de Dulas en de vogels tjirpen me een hoofdpijn in de morgen. Er zijn nieuwe boeken aangekomen van Amazon. Leven in Wales is zo gek nog niet...

Poging 2

2005-03-23T20:25:00.000Z

Poging 2? Ja poging 2, mijn vorige blogpost die ik probeerde naar m`n log te transporteren werd opgegeten in honderden nette bits en bytes.

Ik ben net terug van een korte wandeling in de omgeving. Ondertussen heb ik modderschoenen en broeken met modderranden geaccepteerd als de normale gang van zaken. Iedereen loopt er mee rond. Het plakt in het vloerkleed en laat niet meer los uit het profiel van je kisten. Het hoort nu eenmaal bij Lampeter; modder... Naast dat het erg modderig was, was het ook erg mooi. Ik heb de rivier de Tywy/ Teifi een stukje gevolgd door de aangrenzende weilanden en werd getracteerd op een luchtshow van zo`n zes tot zeven vleermuizen. Ik heb er zeker een kwartier staan kijken voordat ik door had dat het donker begon te worden en ik pas halverwege mijn route was. Voordat ik helemaal niets meer zag, had ik gelukkig de weg al weer terug gevonden, maar het duurde niet lang voordat de zon helemaal weg was en ik alleen nog maar kon zien bij het licht van de straatlantaarns.

Mooi is het hier. Iedere keer als ik besluit om de campus te verlaten en wat te gaan lopen kom ik terecht in stukjes natuur. Dan bedoel ik ook echt natuur, niet de bewegwijzerde voetpaden die we in Nederland direct associeren als we het over een stukje natuurgebied hebben waarbij alleen vrije wandeling is toegestaan op wegen en paden.

Dit is waarschijnlijk het laatste bericht voordat ik voor een week niet meer digitaal kan communiceren. Maak je niet druk. Het is nu eenmaal universitair beleid om met Pasen alle faciliteiten een week op slot te gooien. Daar hoort de bibliotheek en de computerzaal ook bij. Vrij suf eigenlijk, want dat is nu juist een tijd waarop er toch niets te beleven valt en iedereen waarschijnlijk best wel eens wat aan studie zou kunnen doen, maar goed zo werkt het nu eemaal. Blok drie staat hier voor de deur. Dat is een blok dat geheel besteedt wordt aan schrijven en zelf studeren. Er worden geen college`s meer gegeven. Maar blok drie begint pas na vier weken paasvakantie. De eerste is al halverwege, als ik terug ben van een vierdaagse larp ergens nabij Birmingham ofzoiets, is de eerste week voorbij. Wat ik de rest van de tijd ga doen weet ik nog niet. Ergens heen gaan vanuit Lampeter is al snel een wereldreis, al geeft mijn Lonely Planet een aantal mooie opties. Misschien dat ik er gewoon eentje per dag moet doen en eens moet leren dat vroeg opstaan helemaal zo slecht nog niet is.

Verder ben ik de strijd aangegaan met Lampathy door me op m`n studie te richten. Ik heb het idee dat het vooruit gaat, maar dat de omgeving even hard mee beweegt. Alsof je naar een trein kijkt vanuit een trein die dezelfde richting op gaat. Het houdt me in ieder geval wel genoeg bezig en toen ik gisteren mijn kamertje opruimde kwam ik een groot aantal bestudeerde boeken tegen. Dat zegt op zich toch wel weer wat, nietwaar? Daarnaast ben ik bezig met de organisatie van twee dagen rond het thema jaren `30. Een lezing, een dansworkshop Charleston en Foxtrot, een film (waarschijnlijk zoiets als 'Murder on the Orient Express' en de dag erna een jaren `30 avond met een moordmysterie. Allemaal erg spannend, maar het ziet er naar uit dat het werkelijk plaats gaat vinden... Ik ben benieuwd en ik zal proberen jullie van de progressie op de hoogte te houden.

Bedankt voor alle mailtjes en reacties op m`n log en kaartjes. Daar word ik altijd ontzettend blij van, dus laat van je horen! Zelfs als je zelf denkt dat je niet zo heel veel bij te dragen hebt. Ik vind het ontzettend fijn om te weten dat het blog gelezen wordt of om te zien dat er een kaartje in m`n postvak belandt is of om mijn mail te openen en er hele verhalen over vanallerlei dingen uit Utrecht in terug te vinden. Het alledaagse wordt plots heel dierbaar als je het van een afstand bekijkt... Oei, dat klinkt wel weer erg melancholisch filosofisch. Tijd om er een einde aan te breien voordat jullie straks nog gaan denken dat ik het hier niet naar m`n zin heb. ;-)

Lampathy

2005-03-09T18:45:00.000Z

Het is al weer veel te lang geleden dat ik mijn laatste blogpost plaatste. Dat weet ik ook wel. Ik zou het kunnen wijten aan het feit dat er hier nu eenmaal niet zo bijster veel gebeurd, maar dat is niet helemaal waar, of ik zou het kunnen wijten aan het feit dat ik halve onafgeschreven blogposts op m`n labtop heb staan, maar nooit de moeite neem ze op diskette te zetten en ze te knippen-plakken, maar ik zou natuurlijk ook gewoon de waarheid onder ogen kunnen zien. Ik lijd aan wat de studenten hier noemen Lampathy. Lampathy is een ziekte die voornamelijk voorkomt onder Lampeter studenten. De symptomen zijn lusteloosheid, een overvloed aan slaap en een gebrek om ook maar iets nuttigs met je dagindeling te doen. De enige methode om van Lampathy af te komen is jezelf een strikt regime van discipline, vroeg opstaan en het ondernemen van allerlei activiteiten opleggen. Dat laatste wordt in grote mate tegengewerkt door de mede Lampathy lijders die niet de moeite nemen om iets te organiseren of om mee te gaan in dat kleine beetje organisatie drang dat er wel nog heerst hier in Lampeter.

Wat heb ik dan wel gedaan in al die lange dagen dat ik niets of niet veel van me heb laten horen? Ik heb bijvoorbeeld een hele horde kaartjes de deur uit gedaan. Een actie die ik toen vol overmoed de eerste golf noemde. Dat waren kaartjes waarvan ik de adressen direct op mijn labtop had staan. Overige adressen zou ik dan later vragen of opzoeken. De tweede golf laat nog steeds op zich wachten. Mocht je dan nog geen kaartje krijgen, schop me dan even dan weet ik dat ik nog een derde golf de deur uit moet doen voor iedereen die ik met mijn warrige hoofd per ongeluk over het hoofd zie omdat ik zo stom was om niet op te schrijven wie ik in de eerste golf al een kaartje gestuurd heb.

Verder heb ik boeken gelezen en ben ik zowaar begonnen met het aanleggen van een bak met notities. Ik heb verder nagedacht over mijn scriptie en in mijn hoofd begint het geheel een werkbare vorm aan te nemen. Nu maar hopen dat de literatuur zoals me die voor ogen staat, toelaat dat ik mijn werkstuk uitvoer in de vorm die ik nu gekozen heb. Het lijkt voor een deel op een grote mengelmoes van geschiedenis, een beetje psychologie, theologie en rollenspel. Het doel gaat zijn om er achter te komen wat Adamnan, abt in het eilandklooster Iona in de Ierse zee (7 eeuw AD) nu eigenlijk voor wereldbeeld had. Daarna moet ik van daaruit zien te achterhalen welke delen van dit wereldbeeld een duidelijke oosterse invloed hebben. Zoveel werk nog en wellicht dat ook dat me er lang van weerhouden heeft om er aan te beginnen.

Daarnaast heb ik gelarpt, zowat iedere zondag. Monsteren en zo nu en dan als speler. Ze gaan komend semester een nieuw systeem invoeren, dus ik kon weer een nieuw karakter maken, maar goed... dat hoort er nu eenmaal een beetje bij. Ook heb ik mijn eerste karaoke-lied ten gehore gebracht onder het motto als je in Rome bent... Het was Walk this Way van Aerosmith. Het merendeel van het de reacties die ik kreeg was dat ze het bijzonder `apart` vonden om dit lied te horen met een Nederlands accent. Misschien moet ik maar niet meer publiekelijk zingen.
Ai, het tikken gaat een klein beetje moeizaam. Vandaag ben ik weer naar de Battlesoc gegaan waar ze proberen studenten te leren hoe ze in een re-enactment gevecht met wapens dienen om te gaan. Mijn tegenstandster deze keer bleek te veranderen in een halve psychoot op het moment dat ze een stok (zwaardplacebo) in haar handen had. Diverse te harde slagen op m`n handen gehad en een buil midden op mijn elleboog waarvoor ik even moest gaan zitten in verband met een golf van misselijkheid. Blijkbaar heeft niemand haar uitgelegd dat het niet helemaal de bedoeling is om door te halen. Ik vond het al vreemd dat er niet zo veel mensen waren die met haar wilden trainen, ik weet nu waarom.

Tenslotte heb ik ook nog een periode gehad van absolute existentiele twijfel. Twijfelen aan alles zit toch voor een groot deel wel in mijn aard en blijkbaar neem ik de Grijze Dagen die erbij horen overal mee naar toe. Iedereen die mij een beetje beter dan oppervlakkig kent, weet dat ik daar zo nu en dan gewoon last van heb. Het duurt een paar dagen en dan gaat het vanzelf wel weer weg. Het is meestal wel een periode waarin ik twijfel over grote zaken in mijn leven. Deze keer was het, het gegeven thuis. Waar zal ik me thuis moeten gaan voelen als ik weer terug ga naar Nederland? Wordt het Utrecht of wordt het toch Limburg? Ik heb echt geen enkel idee. Beiden hebben zo hun eigen huiselijke waarde voor mij en toch zijn beiden niet echt thuis (meer). Lampeter zelf heeft ook zo zijn aantrekkelijke kanten en dat deed me uiteindelijk realiseren dat ik me overal uiteindelijk wel thuis zou kunnen voelen. Alleen is dat op sommige plaatsen eenvoudiger dan elders. Daarnaast had ik ook geen enkel overzicht van de gevolgen die elke beslissing om me waar dan ook te vestigen zou hebben. Het werd een grote brei aan buitelende gedachten, melancholie en ook wel heimwee. De plek die toen het sterkste trok om naar terug te keren was toch mijn eigen geboortegrond. Klinkt vreemd, vooral omdat ik daar de afgelopen vier jaar nauwelijks veel langer dan een weekend geweest ben, maar toch trekken de glooiende heuvels en het bronsgroen eikenhout sterker dan het klokkenspel van de Dom en de reflecterende straatlantaarntjes in het bruine water van de Nieuwegracht. Ai, dat gezegd, wat nu?

Hoe dan ook. Ik heb mezelf weer op de rails door simpelweg vast te houden aan het oude adagium, niet teveel denken joh, dat is nergens goed voor. Ik zie het wel weer als ik eenmaal terug ben in Nederland. Misschien besluit ik wel dat ik voor een poosje even nergens wonen ga, haal ik m`n rijbewijs en reis de opkomende zon tegenmoet. Er zijn zoveel overwegingen en zoveel zaken die een rol spelen bij dergelijke beslissingen dat ik er maar beter niet over nadenk en de toekomst, rustig de toekomst laat totdat die vanzelf het heden wordt.

Ik geloof dat het bovenstaande ook zo ongeveer hetgeen is dat in een dozijn nooit voltooide blogposts op mijn computer staat. Dan te bedenken dat ik het allemaal in een keer achter elkaar aan het scherm heb toevertrouwd toont mij de waarheid achter de "een goede voorbereiding is het halve werk" theorie.

Tot een volgende blog. Ik moet weer verder met boeken lezen... of slapen... hmmmm Lampathy

Foto`s!

2005-02-22T19:47:00.000Z

Foto`s te zien op http://www.warande.net/~mweerh/Christian/

Dankjewel Riekje!

Stefan: `k had inderdaad niet erg zorgvuldig gelezen... `t was maandagavond laat en ik was lichtelijk gaar. Mijn excuses...

Bezoek... YAY!

2005-02-21T21:22:00.000Z

De afgelopen dagen heb ik even geen tijd gemaakt om m'n blog bij te houden. Daarnaast heb ik ook m'n studie verzaakt en het Raganorck forum laten sloffen. De afgelopen dagen had ik namelijk bezoek uit Nederland! Mijn favoeriete orinitologe was me komen opzoeken. Woensdag heb ik mijn vriendinnetje van de trein gehaald in Carmarthen. Zowaar op tijd en direct bij aankomst al een les vogelgeluiden gehad en een paar foto's geschoten. Foto's ja, jullie lezen het goed, er komen foto's aan van heel veel vogels, Wales en ook een of twee van mij zelf. Woensdag avond lekker rond gehangen en Marieke bar laten zien waar die dag niet al te veel te beleven viel. Haar voorgesteld aan een paar studenten alhier en volgens mij heeft ze besloten dat het goed volk is. 's Avonds gingen er cadeautjes over en weer. Onder andere om te vieren dat onze relatie nu een jaar lang stand houdt. Joechei wij heersen, ofzo…'k Heb een hoop nieuwe muziekjes ontvangen waaronder Helium Vola en Deine Lakeien. Daarnaast was er drop, pindakaas, tompoezen en een bol echte Nederlandse kaas. Dat is Kaas met een hoofdletter!

De volgende dag de paden op de lanen in. Een lange wandeling gemaakt door het prachtige Walese heuvelland langs een aantal overblijfselen van heuvelforten uit de ijzertijd. Er was niet veel meer van te zien dan hopen aarde van zo'n slordige tien tot twintig meter doorsnee. Niet direct wat je je voorstelt bij de overblijfselen van een fort, maar ik wist dat ze er zo uitzagen dus was mijn teleurstelling niet al te groot. Onder de wandeling een aantal buizerds gezien, een hele kolonie raven waarbij Marieke helemaal uit haar bol ging, een red kite, en tal van andere vogels groot ende klein. Natuurlijk ontbraken ook de schaapjes niet. De modderige weiden die we overstaken waren gevuld met die wollige wezens waarvan de meeste er een klein exemplaar op na hielden die soms aandoenlijk blaatten. Naast levende schapen ook nog een dood schaap gevonden. Het was niet meer dan een stapel volledig kaal gevreten verspreid liggende botten. De wervelkolom was nog grotendeels in een geheel en prijkt nu vol trots op mijn vensterbank. Nee het stinkt niet, hij was helemaal kaal… echt waar. Het wordt alleen een probleem om dat ding naar Utrecht te krijgen. Het zal in een soort kleine posterkoker moeten gevuld met stof en of watten. Nouja dat zien we terzijnertijd wel weer.

Donderdag rond gehangen. Beetje naar Raganorck gekeken en niet zo heel veel gedaan. Het was erg fijn om gewoon een dag niets te doen. Het met z'n twee-en zijn begon langzaam aardig te wennen. Vreemd eigenlijk hoe snel dat ging. Ik had niet gedacht dat het zo makkelijk zou zijn, aangezien ik voorheen altijd nogal eenzelvig was. Nu ik weer alleen op m;n kamer zit, mis ik de gezelligheid van het samen suffig voor je uit staren.

Vrijdag was een goede dag. Het is de dag van mijn grote overwinning op de dansvloer. Moehaha! Zoals waarschijnlijk ook al in eerder weblogpost beschreven staat, hebben we hier een students-union. Deze troep studenten organiseert thema-avonden. Deze keer was er een sixties en seventies night, waarbij een vriendin van me achter de draaitafel stond gedurende een deel van de avond. Ik hoorde dat er een dans-off gehouden zou worden in de originele Starsky en Hutch/ pulp-fiction sfeer. Na enig pushen van mijn walese vrienden en Marieke besloot ik om toch maar mee te doen. Vier krijgers van de dansvloer streden in drie ronden tegen elkaar om de eervolle titel "king of the dance-floor". Ronde 1 was een imitatie-dansje van een of andere ranzige film waarvan ik de titel niet meer weet. Gelukkig overleefde ik die ronde want die had ik echt nodig om op te warmen. Pudding Dave moest helaas het veld ruimen. Ronde 2 bestond eruit het op artistieke wijze verwijderen van kledingstukken. Nouja als mensen nu werkelijk mijn blote buik willen zien dan gaan ze hun gang maar. Het leverde aardig wat gekrijs op, dus dan zal ik wel wat goed gedaan hebben. Verder dan m'n shirt konden ze echter mooi vergeten. Jeff eindigde in zijn blote kont en werd weggestemd. Volgens Francesca omdat hij Men-tits had. Daar had ik natuurlijk niet tegen willen afleggen… De daarop volgende ronde was een regelrechte dance-off. Na een paar idee-en opgedaan te hebben van Starsky en Hutch moest ik het opnemen tegen de original Dancing Boy van Lampeter, de titelverdediger die de Dance-off vorig jaar gewonnen had en zich verzekerd wist van de steun van het Lampeter Rugby team. Ik zette mijn beste "moves" in, daarbij de saboterende acties van de Dancing Boy ontwijkend. Ik danste om zijn maaiende benen heen en ontweek zijn handen die me in een soort rugby greep wilden klemmen door een rock'n roll zwaai over zijn rug te maken toen hij me optilde. Volgens mij was dat het punt waarop hij zich gewonnen gaf, maar dat weet ik nu niet meer zeker. Toen de muziek stopte ging het publiek uit z'n dak. De Dancing Boy droop bedruimeld af en ik werd gehuldigd tot "king of the dance-floor". Mijn prijs bestaat uit een dvd van Shaft en de bijbehorende soundtrack cd. "Who the man! SHAFT! Damn' right…" De muziek is erg urm… kazig en de film is vrij vermakelijk als je in de juiste stemming bent. Shaft die ongelooflijk slechte grapjes maakt, vrouwen neukt en tussendoor ook nog iets met een misdaad oplost, maar toch niet helemaal… Als ik de voorgaande alinea teruglees dan klinkt het op z'n zachts gezegd surrealistisch, maar het solide bewijs van de Shaft attributen zorgen ervoor dat ik het toch niet helemaal afdoe als een van mijn vreemde dromen.

Zaterdag een lange busrit van anderhalf uur gemaakt met Marieke naar Aberystwyth aan de kust. Vooral de busrit was erg mooi. Abe zelf was stormachtig en koud. Het fort dat er stond was wel mooi om te zien en in de kerk zong een enorm vals kerkkoor waar ik bijna een zeurende hoofdpijn aan overhield. Daar nog ergens in een pittoreske diner scones gegeten met thee en daarna de terugweg aangevangen. Weer anderhalf uur bus, maar met m'n vriendinnetje naast me, muziek op de cd-speler en een landschap dat zo mooi is dat je je in een van de oude elfenmythen waant was er geen plaats ter wereld waar ik liever zijn zou. Het jengelende kind op de achterbank bleek geen partij te zijn voor de muzikale uitspattingen van Cat Stevens, goddank.

Zondag een ontbijt gemaakt met bacon, eggs, baked beans and toast. Tja veel britser konden we het niet maken. Het hele zooitje cholesterol lag de rest van de dag nogal zwaar op de maag, maar het was een goede bodem om op te larpen. Dat doen ze hier iedere zondag. Vandaag deel genomen in de monstercrew. Ik was dorpeling met kater 3, Goblin with the Big Pointy Thing, Farmer Ham, Squirrleman 4, Old Wallace in the tavern, Sleeze the Rock-seller, Ghoul 2 en Dead Body number 3. Al met al een rijke schakering aan persoonlijkheden waar iedere niet-larper lichtjes schizofreen van geworden zou zijn. Daarna naar de circus-soc en verder geoefend met de Poi (balletjes aan een lint die je heel hard niet tegen je hoofd aan probeert te slingeren) en met jongleer ballen. Beiden gaan al vrij aardig, al zeg ik het zelf. Tegen de tijd dat ik hier wegga wil ik met de Fire-Poi kunnen omgaan. Ja dat zijn de dingen die je heel hard niet tegen je hoofd aan probeert te slingeren, maar dan met brandende bolletjes aan het uiteinde in plaats van fuzzy spul. Ik ben benieuwd of mijn sik een dergenlijk kunststukje zal overleven. Zondag avond een maaltijd fish and chips met erg oranje tomatensoep gegeten en daarna naar Fran gegaan om daar met haar en haar vriendje Luke de Shaft dvd te kijken.

Vanochtend erg vroeg opgestaan en ons met succes bijna om zes uur stipt uit ons bed gesleurd. Het was nog donker buiten! Gezamenlijk ontbeten en de kamer een beetje opgeruimd. Daarna Marieke met de bus naar de trein gebracht in Carmarthen. Daar gedag gezegd. Nu duurt het vrij lang voor ik haar weer zie. Ik denk dat ik me nu maar op m'n werk ga storten. Dan hoef ik even nergens anders aan te denken, maar volgens mij roep ik dergelijke dingen al zolang als ik blogpost schrijf. De professor was overigens best te spreken over mijn nieuwe thesis en ik ben ook blijer met m'n nieuwe onderwerp. Nu flink studeren en wijs en slim worden…yay!

Wat het vergt...

2005-02-11T19:54:00.000Z

Zo, eindelijk ben ik echt aan het werk. Nouja werk. Ik ben aan de slag gegaan met het roven van voetnoten en bibliografie-en. Alles wat er enigszins interesant uitzag staat nu in een net overzichtelijk lijstje ergens op de harde schijf geparkeerd. Dat is een erg geruststellende gedachten en tegelijk enorm beangstigend omdat het zoveel titels zijn. Als ik dat allemaal in een paar maanden lezen moet, word ik helemaal horendol.

Gelukkig heb ik nu weer tijd. Ik had mezelf de vloek van het goede boek opgelegt, stom als ik was. Via internet had ik boek 3 (in 2 delen) van George R.R. Martin`s "A Game of Thrones" besteld. Anderhalve week geleden binnen gekregen en iedere minuut die ik op de een of andere manier aan mijn eigen discipline ontfrutselen kon, werd besteed aan dat boek. Dat ging ten kostte van nachtrust, studie en m`n ontluikende sociale leven hier. De boeken zijn nu uit, nu heb ik geen excuus meer. Wie nog niet begonnen is aan "A Game of Thrones", doe het niet! Het is verslavender dan chocola, stukken beter dan Tolkien en meeslepender dan een tientonner.

Na een gesprek met m`n scriptiebegeleider alhier, zonk de moed me enigszins in de schoenen. Ik krijg hier niets gedaan en om de een of andere reden lukt het me niet om enthousiast over m`n onderwerp te blijven. Dat is nogal zorgwekkend. M`n begeleider zadelde me tevens op met het vraagstuk wat het vergt om een goed historicus/ geleerde te zijn. Geen makkelijke vraag en eentje die me nogal heeft wakker gehouden (naast het boek van Martin natuurlijk...). Tot gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik geen goed geleerde zou zijn. Aangezien ik niet de puf had om m`n onderwerp voort te zetten met de vraag die ik had, mistte ik naar eigen inzicht de eenvoudige hondse 'single-mindedness' (ai het Nederlandse woord is me ontschoten; ik schaam me diep... iemand een vertaling?).

Dat was tot gisteren. Dat was eigenlijk tot een uur geleden. Dat was totdat ik een boek opensloeg over een heel ander onderwerp; esoterisme. Toen herinnerde ik me weer de eigenlijk vraag die ik mezelf wilde stellen voor mijn eindscriptie. In plaats van 'Gegeven dat de monastieke beweging in Ierland terecht is gekomen door diffusie vanuit het Oosten, hoe is de monastieke gedachte daar dan belandt en welke invloeden zijn te traceren?` wilde ik weten welke invloeden vanuit het Oosten de monastieke beweging in Ierland in gang gezet hebben en waarom de monastieke beweging in Ierland zo`n hit was. In plaats van de focus op het `hoe` ben ik veel meer geinteresseerd in het `wat`. Daardoor kwam ik ook tot de conclusie dat het niet een gebrek was aan intellectuele vaardigheden en dat mijn gebrek aan passie niet te wijten was aan gebrek aan doorzettingsvermogen, maar aan het feit dat mijn passie gericht was op een heel ander deel van de vraag. Toen ik vroegere werkstukken door ging kijken kwam ook daar uit naar voren dat ik me altijd al heb afgevraagd wat mensen bewogen heeft om op een bepaalde manier te denken en dat ik altijd geprobeerd heb om die denktrant te volgen en logisch te laten zijn in de ogen van een moderne lezer. Het feit dat ik stilviel met een vraag die eigenlijk een samenraapsel is van concessies gedaan aan professoren omdat die langer in het vak zitten en het vast beter weten is dan ook niet zo verwonderlijk. Opnieuw kwam ik terug bij de vraag wat het vergt om een historicus/ een geleerde te zijn en mijn antwoord is eigenlijk lachwekkend eenvoudig: passie!

Een geleerde heeft een passie voor zijn vakgebied en dat dwingt hem er toe om vragen te blijven stellen, zelfs als het lijkt alsof er geen antwoord op gegeven kan worden. Het is passie die een geleerde drijft om zichzelf in stoffige bibliotheken op te sluiten, om af te reizen naar verre oorden in de hoop dat kleine stukje perkament te vinden waarop misschien per ongeluk een brokje bewijsmateriaal wordt aangetroffen die zijn stelling bevestigt of verwerpt. Het is niet de passie om gelijk te hebben, het is de passie om te weten hoe het zit en om dat te kunnen verwoorden aan iedereen die het maar horen wil. Het is die passie ik kwijt was en die ik nu moet zien te herveroveren op de geleerden die me begeleiden. Ik zal ze moeten schrijven en moeten proberen om ze te laten inzien dat het nodig is om een geschiedenis van idee-en te schrijven, sterker nog een geschiedenis van idee-en van de middeleeuwen, zelfs van de vroege middeleeuwen, van de monastieke beweging in de vroege middeleeuwen. Ja, dat ga ik doen. Daar ga, nee moet, ik over schrijven. De geschiedenis van idee-en van de monastieke beweging in de vroege middeleeuwen. Middeleeuwers waren immers absoluut niet dom, ze dachten alleen anders! Hoe dan? Nou dat ga ik in de komende maanden proberen uit te zoeken.

The Lampeter experience

2005-02-03T15:52:00.000Z

Bijna twee weken verder. Wat is er eigenlijk gebeurd in al die tijd? Niet zo heel veel eigenlijk. Ik denk dat dat wel een van de belangrijkste kenmerken is van Lampeter. Er gebeurt niet zo heel veel spannends. Het enige dat er wel plaatsvindt, wordt georganiseerd door de Students Union. Op zich zijn dat leuke, maar alleen niet zo heel erg enerverende dingen.

Zo ben ik nu driemaal naar een film geweest die ze hier `s avonds in de collegezalen draaiden. Grave of the fireflies; een erg neerslachtige, maar hele mooie Anime. Vanaf de eerste zin: "It is the 21st of september 1945, this is the day I died." Gaat het eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Gelukkig wel op zo`n manier dat de film op zich met recht een kunstwerkje genoemd mag worden.
Resident Evil; Apocalyps; Ik hoorde dat deze film gebasseerd was op een computerspel dat ik nooit gespeeld heb. Reden voor mij om aan te nemen dat het een slappe actiefilm zou zijn, waar ik op zich best wel weer eens zin in had. De film bleek honderd procent mee te vallen. Hij was zelfs spannend en met een goed doordacht verhaal dat niet helemaal vergezocht was.
Lord of the Rings; Tja wat kan ik daar nog over kwijt behalve dan dat het alledrie de films achter elkaar kijken in hun extended versie me net wat te ver ging. Ik heb tactvol besloten om het eerste deel dan maar over te slaan. De andere acht uur film heb ik met enige mate van comfort kunnen zien omdat ik zo slim was om een kussentje mee te zeulen naar de collegebanken. Misschien een beetje wattig, maar liever wattig dan een houten kont.

De bar avonden hier zijn gewoon gezellig. Zeker nu ik een aantal mensen beter leer kennen dan naam en gezicht. Meestal volgt er op een bar avond een soort clubavond in de Extension, een feestzaal die weer aan de bar gebouwd is met studenten dj`s en barpersoneel, die al dan niet gevolgt wordt door, hoe engels, tot een uur of drie a vier thee drinken in een van de Halls wat ze hier dan een "party at my place" noemen. De eerste keer dat ik bij zo`n bewuste party aanwezig was, wist ik niet precies wat te verwachten, maar de kinderlijke onschuldigheid van nabrakken met een kop thee was in ieder geval erg geruststellend en aangenaam te noemen.

Een van de leukste avonden tot nu toe speelde zich echter niet af in de bar/extension, maar op een vuurplaats langs een bospad. Daar was ik heen uitgenodigd door dezelfde mensen die bij Grave of the Fireflies waren. Midden in de duisternis met boven ons een kraakheldere sterrenhemel en een felwitte maan hebben we tot diep in de nacht aan een rokerig kampvuurtje zitten muziek maken en bier drinken.

Dit laatste avontuur heeft er weer voor gezorgd dat ik in Lampeter de muziekwinkel ben gaan zoeken. Dat was ook weer een verrassing op zich. De muziekwinkel bevind zich boven een dierenwinkel die zich weer achter een Bio-voedsel winkel bevindt. Het openduwen van deuren waarop staat Staff-only is blijkbaar de normaalste zaak van de wereld. Goed om te weten voor de volgende keer.

Owja, verder nog een aantal boeken gelezen en zelfs wat gestudeerd. Het begint te lukken om mijn aandacht langer dan een kwartier bij mijn lesstof te houden. Dat is erg prettig, want ik begon me al zorgen te maken dat mijn eindscriptie nooit van de grond zou komen. Ik heb mezelf echter een maand gegeven om te wennen. Die is nu bijna voorbij dus vanaf nu wordt het weer serieus, denk ik...

Reizen in meerdere dimensies

2005-01-24T21:35:00.000Z

Phew, wat is er veel gebeurd in een week. Ik heb drie fysieke landen gezien en daarnaast drie imaginaire. Ik heb twee volle dagen gereist, ik heb de vervolmaking van maanden voorbereidingen mogen meemaken en daarbij ook nog een hele zondag heerlijk uitgerust, alleen maar Nederlands gebabbelt en weer eens een normale pot pindakaas van dicht bij gezien.

Laat ik bij het begin beginnen, het is immers al weer een week geleden dat ik voor het laatst gepost heb. Vorige week zondag heb ik de lokale Larp-scene leren kennen. Allemaal studenten hier van de universiteit die het leuk vinden om hun zondagen door te brengen in de imagiare wereld van Pathfinder. Een wereld die nogal volgepakt is met vanilla fantasie, maar wat voor de verandering ook wel weer eens grappig is. Die zondag onder andere een schaap gespeelt en een van de achterpoten van een reusachtige spin. `s Avonds was de taveerne larp waarin we met z`n allen een huiskamer onveilig maakten en in karakter gekletst hebben. Aardige mensen, eens zien wat er allemaal met m`n nieuwste karakter Duarn Gruni, dwerg, stalknecht en wannebee palladijn gebeuren gaat.

De rest van de week ging een beetje in een waas aan me voorbij. Ik verdeelde mijn aandacht onder het leggen van contacten en nog meer contacten, het proberen te concentreren op mijn studieboeken, het volgen van college`s, het voorbereiden van mijn reis naar Nederland en de laatste puntjes op de `i` zetten voor de Raganorck-larp.

De reis naar huis was zeker avontuurlijk te noemen. Mijn stelregel was ondertussen al geworden dat er bij iedere grote reis ergens iets mis gaat dus de spanning was te snijden toen ik en de bus op tijd had van Lampeter naar Carmarthen (een uur rijden), en de trein van Carmarthen naar Swansea op tijd reed, (drie kwartier treinen in een boemel) en de trein van Swansea naar Londen Paddington het deed, (meer dan drie uur treinen), en ik op Paddington de Londense ondergrondse wist te trotseren door heel slinks een alternatieve route te nemen omdat de officiele route versperd was geraakt (uurtje metro) en ik vervolgens ook nog eens op tijd op Londen Stantsted vliegveld wist te belanden. Met kloppend hart checkte ik dus m`n tas in en keek angstig toe hoe deze soepel werd aangenomen, het vliegtuig inging en het vliegtuig op tijd vertrok. Ik raakte helemaal verstijfd van angst toen bleek dat we door een gunstige wind eerder dan gepland op Eindhoven zouden zijn. Ik had het niet meer! Er moest wel iets vreselijks gaan gebeuren ...

En jawel hoor, na drie keer het Philips stadion van boven bewonderd te hebben meldde de gezagvoerder dat we een half uur vertragen hadden. Het vliegtuig voor ons was van de baan geraakt door een kapotte band en stond nu half op, half af de enige landingsbaan die Eindhoven rijk is. Gemopper in de cabine, maar de stemming was al snel, ach niets aan te doen, het is tenslotte Ryanair. Na een halfuurtje cirkelen kwam het volgende bericht. We hadden te weinig brandstof om nog lang in de lucht te blijven en de situatie op de grond leek niet te verbeteren. We weken uit naar Nederrhein vlak over de grens bij Venlo. Nog meer gemopper in de cabine en de situatie was zondanig vervelend dat wildvreemden met elkaar in gesprek raakten.

Na een twintig minuten vliegen en kletsen met een of andere zakenman die Werters Echte vervoerde landden we tenslotte op een betonplaat in het midden van nergens. In de eenzame controlekamer (toren kon je het echt niet noemen) zagen we een mannetje vrolijk zwaaien, blij dat hij iets te doen had op een anders saaie dienst. Het vliegveldje was totaal uitgestorven. De enige mensen die er rond liepen waren chagerijnig en waarschijnlijk vers opgeroepen van een avond doorzakken. De piloten en stewardessen verontschuldigden zich voor alle ongemak en maakten zich haastig uit de voeten. De passagiers bleven verlaten achter in de aankomsthal.

Een half uur later verschenen de bussen. Op weg naar Eindhoven met z`n allen. Het uur rijden doorgebracht door met een coach van een roller-hocky club uit Harwich Town te praten over vanalles en nog wat om eindelijk met drie en een half uur vertraging de bus te kunnen verlaten en mijn vriendinnetje weer te zien. Ik was zo blij dat ze gewacht had en ben haar en haar ouders en broer ontzettend dankbaar dat ze zijn blijven wachten ondanks mijn enorme vertraging. Een treinreis naar Bodegraven had ik waarschijnlijk niet meer overleeft.

Die nacht goed geslapen, ondanks alle zenuwen voor de dag erna. De grote dag, de dag waar alle Raganorckers en niet-Raganorckers al maanden over zijn doorgezaagd en naar hebben (moeten) uitkijken. De dag van de eerste Raganorck-Larp!

`s Ochtend vroeg arriveren met een wagen vol larp-spullen en er dan achter komen dat je toch nog wat vergeten bent. Narf, gelukkig zijn er altijd aardige mensen die toch wat later zijn en nog snel wat kunnne oppikken. Dankjewel Nicki, Andre en Stefan, echt super!

Raganorck-dag, ach wat kan ik zeggen. De dag was meer dan briljant en geslaagd. Lees alle reacties daarover maar lekker zelf op het Raganorck forum. http://www.raganorck.com doorklikken naar forum en Raganorck-larp. Het was wel vreemd om een karakter te spelen als dat karakter met een zwaard te porren naar een ander karakter dat je ook zelf speelt op het forum. Om een beetje schizo van te worden. Gelukkig heb ik nog geen veldslag met me zelf hoeven leveren.... Over het al dan niet bestaan van meerdere dimensies kan Addy (Ckeetel oftewel magister Aldewereld jullie meer vertellen ;-)).

`s Avonds was ik doodmoe, maar erg voldaan en tevreden. Raganorck-dag was erg geslaagd en voor speren ben ik echt te snel, zelfs na een dag reizen en een dag Spelleiding zijn. Geslapen als een blok, of een roosje, of een heel zwaar roosje dan maar.

De zondag was een echte ouderwetse zondag. Zoooo heerlijk lang geslapen dat ik er loom van werd en daarna naar Zeist afgereisd om chinees te eten en voor de tv te aardappelen met een video uit de lokale videotheek. Hmmmmm heerlijk.

Vandaag moest ik helaas al vroeg weer op om de trein te halen, de bus te halen, het vliegtuig te halen, de trein te halen, de metro te halen, de trein te halen, de bus te halen en jullie verslag uit te brengen van mijn reizen in drie dimensies en drie landen; Pathfinder, Raganorck en de `echte` wereld, Wales, Duitsland en Nederland.

Tja, mijn stijl is deze keer het slachtoffer geworden van vermoeidheid.
“U moet mij vergeven als ik af en toe zelve geeuw.”
Uit: Bezwering; bescherming door extreme irrelevantie.

Wortel schieten

2005-01-16T16:58:00.000Z

Het is ongelofelijk hoe snel de zonnebloempitten ontkiemd zijn en nu als witte en groene stengeltjes hun weg naar het licht zoeken. Evenals het bijna onvoorstelbaar is hoe 'gewoon' het ondertussen is geworden om in het buitenland te zijn. Het kostte me nogal wat ploeteren om al m'n formulieren in orde te krijgen, om het gevoel te krijgen thuis te zijn in m'n hok in het cottage aan het snelstromende riviertje, om de weg naar de supermarkten te vinden en weer terug, maar vooral om niet het gevoel te krijgen dat ik hier eenzaam en alleen ronddwaal. Ondanks dat iedereen hier op de campus erg vriendelijk is, is het leggen van contact toch altijd weer moeilijker dan je denkt. Het is een kwestie van gewoon naar de studenten bar op campus gaan, hopen dat je iemand ziet die je al lichtelijk bekend voorkomt en aanschuiven. Soms heb je geluk en blijken er mensen bij te zitten die je aardig vindt, soms blijk je in een groepje masculiene varkens te zijn belandt. Netjes gedag zeggen, je cider oppakken en wegsluipen.

Hoe dan ook, ik heb ondertussen een groepje mensen leren kennen waarbij ik me redelijk op m'n gemak kan voelen. Al is het oneindig anders dan met jullie die ik in Nederland heb achtergelaten en waarvan ik de meeste al jaren ken. Hier is het weer uitzoeken wat de onderlinge conventies zijn.

Gelukkig ben ik er eindelijk in geslaagd om mijn nachtrust veilig te stellen. De matras die hier op de kamer lag was uit ver verlogen tijden. Waarschijnlijk even oud als de cottage zelf. Het ding bestond uit metalen veren met daaromheen een stuk stof. Na overleg bleek de oplossing te zijn om gewoon een deken, m'n slaapzak en m'n slaapmatje op de matras te leggen. Vreugde alom, ik kan weer enigszins normaal slapen. De studenten hier raadden me aan om gewoon bij de Landlady te gaan klagen, maar ik kan niet echt gaan klagen als ik mijn huur nog niet betaald heb. Het geld daarvoor bleek ik niet gewoon te kunnen overmaken, maar moest ik in partijen uit de pin automaat trekken omdat mijn eurokaart niet toestaat bedragen groter dan 200 pond per dag te pinnen.

Wel heb ik de draak op de ponden ontdekt. Ik herinner me dat Addy dat nog zei voordat ik wegging. Op de achterkant van de ponden staan allerlei plaatjes en in Wales hebben ze de draak. Er zijn ook munten met een keltisch kruis en eentje met drie leeuwen en vast nog veel meer, maar de draak blijft verreweg het gaafst. Vreemd is wel dat het Britse geld in mijn ogen nog steeds het beetje het kaliber heeft van speelgoedgeld. Het is alsof het niets waard is en eigenlijk alleen maar is voor de grap. Je haalt iets uit een winkel en ja dan moet je er wat voor terug geven, maar eigenlijk is het maar een beetje voor de nep hoor. Dat idee krijg ik als ik met mijn hand vol kleingeld bij de kassa sta en probeer om de juiste muntjes uit te zoeken terwijl achter me de rij steeds dringender begint te grommen.

Nog een ontdekking is dat de heuvel achter de campus hoort bij een boerderij met een territoriale boer. Als je niet oppast bij het beklimmen ervan, word je met veel geschreeuw van het land gestuurd. Ik heb het nog niet persoonlijk ondervonden, maar de geruchten gaan dat de man niet de meest zachtzinnige middelel hanteert om zijn schapen en koeien veilig te stellen.

Gisteravond zou er een 'international meeting' zijn van alle internationale studenten op de campus. Het was… anders dan ik me had voorgesteld. Het plan was dat iedereen die kwam muziek en wat te eten zou meenemen uit zijn land van herkomst. Zowiezo al idioot om dat soort dingen te zeggen als je al in de metropool Lampeter bent, maar dat terzijde. Ik dus naarstig op zoek naar iets originelers dan kaas, maar uiteindelijk toch maar voor het goede oude cliche gezwicht omdat er nu eenmaal weinig anders te verkrijgen is. Gelukkig was ik niet de enige die er zich makkelijk vanaf gemaakt had. De Zweden hadden gehaktballetjes en de Australische Francis vegimite sandwiches. Ja Riek, echte vegimite sandwiches. De muziek was nauwelijks hoorbaar omdat die voor de hele zaal geproduceerd moest worden door een stereotje van 10 bij 20 cm. Niet alleen moest het arme dingen concurreren met de ruimte maar tevens met de andere internationals, waarvan afgezien van de drie Zweden, de finse Heidi en de Australische Francis het allemaal gezinnen waren met kleine kinderen die hard schreeuwend en voetballend tegelijk ook het eten van al dat internationale voedsel een extra spannende dimensie gaven omdat je nooit wist wanneer er een bal jou kant uit zou stuiteren. Waarschijnlijk is dit genoeg sfeerschets om te rechtvaardigen dat Heide, Francis en ik na een uurtje besloten het voor gezien te houden en naar de studentenbar te vertrekken. Daar rondgehangen tot een uur of twaalf en zo eindigde weer een spannende week in Lampeter Ceredigion. Owja ik heb ook nog wat gestudeerd. Verder heb ik nog steeds niets gehoord over mijn tentamen over mijn leeslijst dat ik eigenlijk al had moeten afronden voordat ik vertrok. Ik wacht in spanning op een e-mail van de professor.

"How do you like Lampeter so far?"
"Well, it is an awesome place to grow a beard."

Communicatie

2005-01-10T22:21:00.000Z

Ik heb nog steeds geen telefoon, daarvoor moet ik eerste 35 mijlen reizen naar Carmarthen met de bus die er zo`n anderhalf uur over zal doen. Zodra ik weer belbaar ben zal ik hier m`n Britse mobiele nummer plaatsen.

M`n adres voor hen die mij een fysieke brief schrijven willen is:

Christian Brouns
PO Box 23
University of Wales Lampeter
Ceredigion SA48 7 ED
Wales, U.K.

"Erasmus Postgraduate?"

2005-01-10T22:19:00.000Z

Het weekend was erg rustig hier op de campus. De vaste crew van de students union liet me weten dat dat kwam omdat de meeste residentials (campusbewoners) nog niet terug waren van vakantie. Het academische ritme hier is traag, wellicht nog wel trager dan dat in Utrecht.

M'n eerste avond bar hangen heb ik er alweer op zitten. Ik heb al een aantal nieuwe mensen leren kennen en wat blijkt, ze hadden een toneelstuk, maar dat gaat niet door in verband met problemen met hun regisseuse… Hmmm klinkt dat niet ergens vaag bekend? Ik opperde dat ik er best wel eens naar wilde kijken. Bij nader informeren bleek dat als ik inderdaad wil regisseren ik de hele bende opnieuw moet opstarten met stuk en alles. Dat lijkt me wel een beetje ver gaan. Het is wel een verschil met het oppakken van een stuk dat op zich organisatorisch al loopt, het is een ander om dan ook nog even de productie er bij te gaan doen. Jammer maar helaas dan maar. Er zijn hier genoeg andere clubs heb ik gemerkt waaronder een re-enactment groep en een groep Larpers die iedere zondag de campus onveilig blijken te maken met latexwapens! Dat klinkt interessant. Volgende zondag 12.00 uur bij het gebouw van de Students Union werd me toegefluisterd terwijl ik langs de balie van de faculteit theologie sloop.

Balies aflopen en papierwerk. Dat heeft me vandaag al m'n tijd gekost. Het bleek dat de afdeling registratie helemaal niet wist wat ze nu eigenlijk aan moesten met een postgraduate erasmus student. Ze kenden wel de undergraduate variant, maar niet de postgraduate versie. Nou hallo hier is'tie dan! Daarbij kwam ook nog eens een flink stukje verwarring in verband met het systeem van propedeuse en doctoraal en toen snapten ze er helemaal niets meer van.

"So, you're equivalent to… what?" "I'm an Erasmus student writing my masters thesis and I am on an equivalent level as a postgraduate student. No I don't have a degree equivalent to bachelor, but I can get it in writing that I have earned enough credits to qualify for master courses…"

Voordat ze snapten dat er inderdaad niets meer komt tussen propedeuse en doctoraal waren we drie kwartier verder. Wellicht dat de onderwijshervormingen in ieder geval dit soort communicatie problemen oplossen. Wellicht is dat dan ook gelijk het enige positieve wat er uit voort zal vloeien.

Goed, na lang beraad, heen en weer gewandel en ondertussen de tijd gehad te hebben om naar de supermarkt en terug te lopen bleek dat ze eruit waren gekomen bij de administratie. Ik kon een formuliertje invullen en mezelf gaan registreren. Joechei! Met dat formulier terug naar registratie, inderdaad dat is wat anders dan de administratie, en van daar naar de bibliotheek en terug naar de Students Union. Eindelijk ziet het er naar uit dat alle papieren in orde zijn, maar op de een of andere manier zal het me verbazen als dit ook het einde zal zijn met mijn geworstel met administratie. Ze zijn niet erg efficient en kunnen een voorbeeld nemen aan de Students Union waar alles onder de bezielende leiding van Harum op rolletjes lijkt te lopen.

Nog iets moois aan de Students Union, naast de bar met Guiness (Queeste was al vrij snel over…) hebben ze 24h service. Dat wil zeggen dat je er 24 uur per dag kunt binnenlopen voor alles en niets. Daar heb ik nog geen gebruik van gemaakt, want om langs de stewarts te geraken heb je een Union Card nodig. Die kon ik pas krijgen via de administratie, registratie, bibliotheekpas aanvraag route. Ik heb weer genoeg inspiratie op gedaan voor nare Raganorck klerken hier. Moehaha!

De grootste positieve van ontdekking van vandaag was wel de Sommerfields. Een enorme supermarkt waar ze naast voedsel ook tv's en klerenhangers verkopen, om maar even twee dingen te noemen. De Sommerfields ligt 100 meter verder dan de Spar. Je moet dan een soort oprit oplopen, langs de lokale bedelaar, langs de lokale arms and ammunition dealer en dan over een pleintje. Ik vind het nu opeens een beetje verontrustend dat de lokale bedelaar post gevat heeft naast de lokale arms and ammunition shop. Daar moet ik maar niet te lang over nadenken…

De grootste negatieve ontdekking is dat alhoewel ik de kosten van mijn kamer cash betalen kan, de geldautomaten me niet meer dan 200 pond willen geven. Wellicht heeft dat te maken met eurokaart regels. Morgen nog maar eens proberen totdat ik alle pondjes bij elkaar gespaard heb om Ms Pat Thomas van de afdeling accomodation tevreden te stellen.

Ik heb gehoord dat ik ben ingedeeld bij een groep Zweden om morgen de introductie voor buitenlandse studenten te doorlopen. Vandaag was er ook eentje, maar omdat niemand me bleek te kennen heb ik die grandioos gemist. Wellicht was het ook wel een beetje opzet om me tussen de Zweden te zetten. De schattingen van mijn land van herkomst liepen uiteen van "…Something Nordic" tot Liechtenstein.

Sol Invictus

2005-01-07T15:11:00.000Z

Enigszins aangeslagen stapte ik in Nederland het vliegtuig op. De realisatie dat ik echt een half jaar in den vreemden ging doorbrengen drong toen pas echt goed tot me door. Afscheid nemen van m'n vriendinnetje was zwaarder dan ik dacht. Het had allemaal onwerkelijk geleken, maar het is inderdaad waar dat als je niet op je voeten let, je geen idee zult hebben waar je uitkomt. Op de weg naar Lampeter County Ceredigion in Wales in mijn geval.

Het begon al goed, m'n vliegtuig was een half uur vertraagd. Lang leve Easyjet, maar goed. Ik had alles ruim gepland dus nog geen man overboord. Gelukkig vond ik een half-engelse, half-Nederlandse, naar eigen zeggen Europese reisgenote. Miriam moest door naar Cardiff, mooi, dan hoefde ik niet alles zelf te gaan uitzoeken. Scheelde een hoop stress dat ze vrijwel ieder trimester wel heen en weer vloog tussen Bristol en Amsterdam. Wellicht dat dat inderdaad de handigste en goedkoopste optie is om te vliegen. We zullen zien als ik voor de Raganorck-larp de optie Londen Stanstedt Eindhoven probeer…

Hoe dan ook, met nog maar 10 minuten vertraging kwamen we aan op Bristol Airport. Ik zeg:"Hallo meneer Maarten Prak!" Jawel hoor ik vond al dat de man op Houben Aadrijkskunde leek en nu kom ik hem, docent Moderne Geschiedenis en volgens mij stiekeme tweeling van Houben dus tegen op Bristol Airport. Meneer Prak zei "Hallo!" en we besloten het allebei daar bij te laten aangezien hij door een langharige en erg schattige speurhond van de douane wel een beetje al te aardig gevonden werd.

Tassen gepakt en op naar de bus die we vlak voor onze neus weg zagen rijden. Jammer maar helaas. Nog steeds lag ik voor op schema en kon er dus niet veel fout gaan. De bus bracht ons door de duisternis van Bristol naar het treinstation. Dat was niet de eerste keer dat ik het enorm jammer vond dat ik weinig van de omgeving zien kon. Grumble… ik ga nog wel eens een keertje terug naar Bristol, vooral de goed uitgelichte gothische angelicaanse kerk zag er erg mooi (Raganorcks) uit.

Op het treinstation ontdekten we dat we door de verlate bus ook net de trein aansluiting gemist hadden. Typisch, argtypisch… maar weinig aan te doen. Een uurtje gewacht en wat gegeten wat eigenlijk ook wel weer heel erg prettig was. Wat voedsel in je maag werkt toch wel wonderbaarlijk geruststellend moet ik zeggen. De trein was, oh wonder, vertraagd. Nu begon mijn veel te ruim geplande schema zelfs een beetje in de knel te komen. Vurig hopende dat ik mijn aansluiting in Newport niet missen zou zei ik gedag tegen Miriam en sprintte naar het juiste perron onder luid geschreeuwde aanwijzingen van Welshmen. De trein naar Carmarthen was… vertraagd! Ik had me voor niets de benen uit het lijf gerend en kon twintig minuten wachten. Het goede hiervan was, dat ik er nu zeker van was dat ik mijn laatste aansluiting halen zou. Ik kon nu dus een schatting van mijn aankomsttijd te Carmarthen aan de prof sms-en die beloofd had me te komen ophalen van het station. Op het moment dat m'n trein moest arriveren verdween deze plots van de borden. Hij bleek toch stiekem op een ander spoor binnen te komen. Met een laptop, zware boekentas en volle hike-rugzak een trap op gerend, bruggetje over, trap af en nog net op tijd de trein in kunnen glippen… nouja glippen. Het leek meer op binnenvallen met al die kilo's bagage die ik bij me had.

Rustig kunnen zitten tot Carmarthen. Fijn om eindelijk eens even voor je uit te staren en niet op je klokje te hoeven kijken. Carmarthen was het eindstation, dus even geen gestress. Daar aangekomen de prof gezocht en gevonden. Naar Lampeter was het vanuit Carmarthen nog een half uur met de auto heuvel op en heuvel af. Nu snapte ik de stupiditeit van mijn gedachten om hier een fiets aan te schaffen. Tenzij ik plots verander in een tour-wielrenner zal ik er hier in de heuvels van Wales weinig aan hebben. In Lampeter aangekomen, m'n sleutels gehaald en naar m'n kamertje gegaan. Het is klein, vierkant, donker en heeft een bed dat hoogstwaarschijnlijk enkele generaties ouder is dan ik. De eerste nacht was ik de wanhoop nabij, maar ik was al lang blij dat ik ergens droog sliep in iets dat ik ooit moest zien om te vormen tot mijn eigen kleine plekje wereld.

Die nacht droomde ik van vleesetende kevertjes en iets dat te maken leek te hebben met de Bourne-identity maar daar werd ik niet helemaal wijs uit. Uiteindelijk hebben we de kevertjes weten te verslaan met liters landbouwgif.

De volgende ochtend eerst even het schattige Lampeter in gewandeld en de lokale Spar verrijkt. Ontbijt en avondeten te pakken kunnen krijgen. Hoe fijn te weten dat er voedsel is! Daarna een gesprek met de prof en een erg verwarrende rondgang langs allemaal mensen die op een of andere manier allemaal belangrijk voor mij gaan zijn. Daarnaast nog een bulk aan boeken en readers mee gekregen "… just to get you started." Mijn hemel wat verwachten ze wel niet allemaal van me? Goed, ik zal m'n best doen hoor, maar ik ben benieuwd waar dit allemaal toe gaat leiden. Vervolgens weer Lampeter in om alle noodzakelijke dingen te kopen, plee-papier, afwasmiddel, waterkoker, potgrond. Ja potgrond! Van de uni uit Utrecht zonnebloempitten meegekregen zodat mijn kamer hier ooit de Sol Iustitia nos Illustra van onze trotse thuisbasis zal huisvesten. Ik vind het echter meer een Sol Invictus, ondanks dat ik me de eerste nacht verloren voelde, was dit een goede dag. Ik heb m'n kamer veroverd op de anonimiteit, ik heb netjes iedereen hallo gezegd en een eerste gesprek over m'n scriptie overleefd, ik heb voedsel, een bed dat wel zal wennen en ik begin het hier te mogen. Sol Invictus! Mij krijgen ze niet klein hoor!

Zoveel

2005-01-04T18:54:00.000Z

Tjee, zoveel leuke, lieve, aardige, grappige en soms ronduit poetische reacties had ik niet verwacht. Ik ben blij dat jullie allemaal de tijd nemen om af en toe eens naar m`n blog te komen kijken. :-)

Zoveel dingen komen op je af als je aan het voorbereiden bent. Ik weet nu niet eens meer precies waar ik ooit begonnen ben met het plan om naar het buitenland te gaan. Geloof dat het ergens in m`n tweede studiejaar was. Toen een wild plan, overmorgen vlieg ik. Vreemd hoe dit soort dingen lopen kunnen. Het is wel weer een bewijs dat dooddoeners ook af en toe keiharde waarheid kunnen worden. Als je iets wil en je werkt er hard en vol toewijding aan dan is de kans vrij groot dat ze ooit realiteit worden.

Hetzelfde geldt min of meer voor de Raganorck-larp de 22e die in volle voorbereiding is. Ik mag wel zeggen dat het er naar uitziet dat het een grandioos succes worden gaat. Voor wie Raga nog niet kent, al zullen dat er weinig zijn omdat ik er niet onderuit kom het vrij vaak en uitvoerig te hebben over deze zeer verslavende hobby, hier toch nog maar weer eens de link http://www.raganorck.com De arme priesters en magisters zullen me vervloeken en verdoemen als ik stuiptrekkend van het lachen toekijk hoe ze zich door 11 hoofdstukken theoretische magie heenworstelen of zich met lood in de schoenen slepen naar de volgende Synode, of heb ik hiermee al te veel verklapt? Ik ga m`n mond houden, er is tenslotte nog niets officieel van dit alles...

Een steen onder water; dat is een mooi beeld. Ik weet nog niet goed wat ik van de betekenis verder maken moet, maar het gedicht geeft een gevoel mee dat het allemaal ok is. Dat had ik inderdaad wel even nodig. Het komt allemaal goed. Het is wellicht inderdaad het beste om alles maar een beetje over me heen te laten komen en te zien waar ik eindig. Mijn oeroude onvoorzichtige manier van press-the-button en dan maar zien waar het eindigt was misschien zo slecht nog niet. Ik heb de afgelopen maanden zo hard op m`n tenen gelopen dat ik me waarschijnlijk ga vervelen op het moment dat ik verplicht ben om het even rustiger aan te gaan doen. Ik hoop dat ik dat nog kan, al is slapen een van de dingen die ik nooit verleerd heb, gelukkig.

Guinness; jongens, ik zal er een persoonlijke queeste van maken. Mijn eerste pint Guinness in Wales zal ik ter ere van jullie met veel genoegen, weemoed en nochstalgie achterover werken. Het beeld bij een pint van dat spul blijft een bruine rokerige kroeg in een wanhopig met zichzelf worstelend Limburgse provinciestad, muziek van Yackyboo "Rock`n Roll!", druipende gemolesteerde kaarsen, een lachstuip en een amerikaan met "sniper-skills". Dat is een van de dingen die nooit in een kartonnen doos verdwijnen zullen zolang mijn brein haar houvast op de realiteit behouden mag.

Tja, mijn zolder is Willemiekes zolder geworden. Begin langzaam het gevoel te krijgen op bezoek te zijn in m`n eigen huis en dat is prima. Tijd om ook de laatste materiele aanhangsels van me af te schudden en alleen met mijn verstand, m`n gevoel en m`n rugzak met essentials te gaan reizen volgens het aloude devies "Go west young man!" Vreemd dat me daarbij beelden te binnen schieten van de Petshopboys... Daarover wil me niet eens wagen aan een psychologisch diepte-onderzoek.

"Llangorse of Blwch" Hoe spreek je dat uit Signe? Als het me lukt een van beide plaatsen te traceren en er aan Guinness weet te geraken zal ik er Fotografisch bewijsmateriaal van mee terug nemen. Het lijkt alsof ik een queeste heb, een heuse, een echte! Blijkbaar heb ik dat nodig, want ik voel me gelijk een stuk beter.

Rob`s watervaste uitdrukkingen zullen uitgebreid getest worden in het regenachtige Walese platteland. Ik denk dat ze de test met glans zullen doorstaan. Goed, ik denk dat ik eens ga proberen hoeveel boeken ik als essentieel kan oormerken. Waarom heb ik geen magische Douwe Dabbert knapzak? Dan kon m`n hele bibliotheek mee en jullie er allemaal bij. Bedankt voor alle leuke comments. Maak er nog maar veel meer bij; ik word er zo egostrelend blij van. ;-)

Utrecht

2005-01-03T13:57:00.000Z

Het is maandag. Niet zomaar een maandag, maar de eerste maandag van een nieuw jaar en tegelijkertijd de laatste maandag die ik in Utrecht doorbreng. Ergens bijt dat heel hard, maar aan de andere kant lijkt deze maandag vreselijk op iedere andere maandag...

Afgelopen week was een rare week. Feestjes, reden voor vreugde lijkt me zo, maar ook een week van afscheid nemen. Telkens weer horen :"Dit was de laatste keer dat we je zien dan..." Tja, dat is waar, de laatste keer dat ik gezien word voordat ik weer terugkom. Dat klinkt logisch. Eerst drong het allemaal niet zo tot me door. De laatste keer dit, de laatste keer dat, voordat ik begin aan een grote expeditie naar het land van de Rode Draak, voordat ik hier in Utrecht alles achter laat en me in een stalen doosje met straalaandrijving over de Noordzee schieten laat zonder precies te weten waar ik daar terecht kom en wie ik daar ontmoeten ga.

De 30e was wel de dag dat de hardste klap tot nu toe kwam. Ik had de tijd genomen om m`n boeken in dozen te pakken. Daarna was m`n kamer bijna leeg. Vreemd idee toen ik me realiseerde dat ongeveer 90% van de inhoud van m`n kasten bestaat uit boeken.... maar goed. Die gingen allemaal kartonnen dozen in. Vervolgens de posters, kaarten, foto`s van de muren gehaald en toen... toen keek ik om me heen en zag al die dingen die ik hier verzameld had, alle herinneringen van op kamers gaan en studeren in een paar kartonnen dozen zitten. Alle andere herinneringen zijn de vluchtige electrische stroomstootjes in m`n hoofd. Ongrijpbaar als ze zijn, zijn die plotseling veel meer dan die kartonnen dozen vol die zolang voor mij de physieke realiteit uitmaakten van m`n geheugen. Ik geef het toe, het is niet vaak geweest dat ik me verrotter voelde dan toen.

Gelukkig werd ik diezelfde avond meegezeuld naar een oud en nieuwfeest, waar ik weer enigszins tot mezelf kwam.

Thuis waren er nog steeds de lege muren, maar minder dreigend nu. De volle kamer hoorde bij het Oude jaar. Het Nieuwe jaar begint met een nieuwe start. Wellicht was dat de reden dat ik alles perse op Oudejaarsdag in dozen wilde hebben, zodat ik afscheid nemen kon. Nu is m`n kamer nog steeds leeg en bereidt ik me voor op het vertrek. Sinds 1 januari is het echter. Het is nog steeds een tijd van afscheid nemen, maar afscheid wordt overschreeuwd door het gevoel aan iets nieuws te beginnen. Vreemd hoe dat werkt. Alsof er met alle vuurwerk dat de lucht inging een knop is omgezet. In plaats van achteruit, kijk ik weer vooruit. Nieuw jaar, psah, het is niet meer dan de ene dag die voortkomt uit de vorige, waarom ben ik dan toch zo gevoelig voor alle cultureel bepaalde samenhangende emoties van opnieuw beginnen? Is het m`n eigen mentale barriere die met oud op nieuw werd overschreden? Waarschijnlijk wel, ik weet het niet.

Volgende bericht zal waarschijnlijk komen uit het land van de Rode Draak. Ik ga er heen met de wetenschap dat ik hier heel wat achterlaat om voor terug te komen.

Stukje Bjork schiet me te binnen, weet niet van welke cd of van welk lied, daar ben ik altijd heel slecht in geweest.

I go through a list,
before you wake up,
so I can feel happier,
to be safe again with you.

Ja ik heb te veel bagage, niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. I hoop die achter te laten en een lichter, beter mens te worden in een vreemd land. Zonder banden, zonder kenissen, zal ik dan eindelijk weten wat en wie ik ben of is dat allemaal onzin? Misschien dat de noodzaak me dwingt mezelf opnieuw te definie-eren. Alweer? Ja alweer, volgens mij kun je dat niet vaak genoeg doen.